Een witte riem

Dat kerken leeglopen is algemeen geweten. Een jeugdig publiek (waarmee ik bedoel 18 tot stel 25-jarigen) in een kerk aantreffen is bijna even moeilijk als Wally vinden op die grote plaat met onnoemelijk veel op elkaar lijkende mannetjes. Hier en daar vind je nog een lagerschoolkind of een tegenstribbelende met een wat-doe-ik-hier-in-hemelsnaam-blik kijkende tiener die braafjes naast hun ouders zitten. Ja, ja, de tijden van overvolle kerken vol met geïndoctrineerde parochianen is duidelijk voorbij.

Laten we met zijn allen een opgeluchte zucht slaken. ‘Verplichten’ heeft nog nooit gezond geklonken en helemaal niet als dit in de context ‘geloven’ valt. Geloven zit in iedere mens, maar iedereen uit het op een verschillende manier. En na eeuwenlang een bestraffende God over ons heen te krijgen, die ieder kleine misstap met een vergrootglas bekeek en je daarna een leuke penitentie gaf als toemaatje, dan heb je het wel gehad. Misschien moeten we dit middeleeuwse beeld ‘ns overboord gooien en dan snap je misschien wat beter wat sommige mensen spontaan in een kerkgebouw op zondagmorgen komen zoeken. (Hoe je ‘God’ in deze hoogtechnologische wereld wel kan invullen, daar mag je zelf even over denken. Mijn idee komt later wel. Het zou me nu te ver afleiden van hetgeen ik je wél wil melden.)

 

Deze morgen kwam ik al hollend de kerk binnen. Hoewel het amper twee minuten lopen is tot het kerkgebouw, slaag ik er telkens in om net dat ietsje te laat te komen om het startsein te missen. Vooraan staat iemand te zingen terwijl hij er vrolijk op los zwaait – ik onderdruk de drang om terug te zwaaien. Doorgaans zing ik vrolijk mee. Door de omstandigheden ging me het deze keer minder goed af. Het nahijgen snoerde me de mond, of net niet. De fanatieke zwaaier is een niet onknappe jongen die ik al een keertje eerder had gezien en die me toen ook was opgevallen. (Willen of niet, jeugd in een kerk valt op, je hoeft er niet eens voor te zwaaien.) Toen had hij er heel gewoon, goed uitziend, stijlvol gekleed zonder opvallendheden en elegant uitgezien. Deze morgen echter… kreeg ik een heel andere indruk.

Dag leuk uitziende jongen… met een witte riem … en witte schoenen… en veel ringen aan je hand… en opvallend smaakvol gekleed… je elegant voortbewegend. Wat ik voor een keer niet onmiddellijk had opgemerkt, was weldegelijk aanwezig. Zonder twijfel! Je paste perfect in het plaatje, mijn plaatje.

Het is een aantrekkingskracht, noem het een gave. Hoe ik het doe, ik weet het niet, maar het gebeurt telkens opnieuw. Het is geen zoektocht, althans geen bewuste, het overkomt me. Ik ontmoet ze voor ik er erg in heb, zonder spijt. Niet iedereen is even enthousiast over mijn leefwereld, maar dat hoeft ook niet. J’adore la vie. J’adore ma vie. 

Bonjour homme gai !

---