(ver)Draai(d)!
Een opendeurdag wekt steeds een specifieke sfeer op: verwachting, perfectionisme en fierheid. Toen ik gisteren de dansschool binnenstapte, hingen ze alle drie keurig in de lucht. Bekende (en onbekende) mensen zorgden dat er een gezellige, warme drukte was.
Samen met Jakob baan ik me een weg door de massa. Het spektakel kan beginnen. De ene demonstratie wordt opgevolgd door de andere: salsa, samba, rumba, de wereldkampioenen in discoformatie (!), etc. Als een film gaat alles aan me voorbij. Ik kan er uren gedachteloos naar kijken. Of toch bijna gedachteloos. Een klein basis stijldansen werd me vroeger aangeleerd in dezelfde dansschool. (Mag ik er wel bij vermelden dat dit vóór de hele stijldanshype was door programma’s als ’Sterren op de dansvloer’. Ik was dus niet één van die velen die enkel een rage volgde om dit na een paar weken weer te vervangen door een andere ‘veelbetekende’ rage.)
Als ik even de kans krijg, probeer ik Tim één van m’n befaamde dans-met-me-glimlachen toe te werpen om hem te overtuigen mij deze dans te gunnen, dit met wisselend succes. Ik kan nu uitweiden over het ‘nogal’ grote niveauverschil dat bestaat tussen mij en Tim (meervoudig Belgisch kampioen in de Latin formation, verklaart misschien het een en het ander) maar liever sla ik dit over. Het dansplezier primeert en ondertussen benut ik optimaal alle kansen die me te beurt vallen om bij te leren. Tim had die avond echter andere prioriteiten waardoor we slechts een glimp van hem opvingen en ik Jakob een korte intro kon geven in verschillende dansen, zij het wel heel minimalistisch. Vooral de cha cha cha kon rekenen op onze grote interesse. Interessant detail: Jakob koos voor de vrouwenpassen (kan hij later nog toepassen in ander gezelschap – Tip: denk aan mijn vorige post) waardoor ikzelf de mannenpassen voor mijn rekening nam. Aangezien ik doorgaans geleid word en ik dit plots voor mijn rekening moest nemen, liep het niet allemaal van een leien dakje. Het eindresultaat echter mag er best wezen. Behalve die ene draai, die door mijn ontbrekende leidende ervaring, er maar vreemd uit blijft zien. Zo lang we maar op een min of meer elegante manier gedraaid raken, denk ik dan.
Tim kwam die avond niet meer opdagen. Jakob en ik maakten een paar identiteitscrisissen mee – Wie is nu de man als hij de vrouwenpassen doet? En wie ben ik dan? – maar we genoten vooral van een verdraaid deugddoende avond.
Lieslinde
PS: Morgen: de start van het nieuwe academiejaar.. Benieuwd wat dat wordt.
