Gedachtevlinder
Tussen niet kunnen spreken en niet kunnen zwijgen… Iets wat me de laatste tijd vaak overkomt. Komt wat merkwaardig over…
In je hoofd spoken allerhande gedachten rond die nooit het einde van hun bereik kennen. Net voor ze tot rust komen worden ze opnieuw gevangen om weer in het ijle te worden rondgestrooid, steeds opnieuw en opnieuw en opnieuw. De bodem is echter onbereikbaar. Onvermoeibaar blijven ze doorgaan. Waar ze de energie vandaan halen weet niemand. Vruchteloos laat je ze een uitweg zoeken, weg van jezelf. Maar om één of andere reden hou je ze toch liever opgesloten. Nu toch nog. Want één ding ben je zeker, hier zijn ze veilig. De buitenwereld is een vreemde, oncontroleerbare plek. Wat gebeurt er met jouw flinterdunne, ronddansende hersenspinsels. Worden ze groter? Worden ze doodgezwegen, bestaan ze niet? Of worden ze een dreigende werkelijkheid?
En toch.. je sprekende ik laat zich niet overtuigen, opent zich als vanzelf om ze te laten ontsnappen, misschien één of twee ongevaarlijke gedachtevlinders die geen schade lijken aan te brengen. Maar verder ga je niet. De poort sluit zich weer, het doek valt. Einde van de voorstelling, de voorstelling die bekeken wordt door die grote buitenwerld. Is de toeschouwer er klaar voor? Is de regisseur er klaar voor? Of is dit slechts een generale repetitie?
Lieve gedachtevlinder, blijf nog even bij mij. Samen zullen we vliegen, heerlijk vrij, maar wacht je vleugels af…
