Melpomene . Muze van de tragedie
Een verhaal vol liefde en genegenheid,
van een liefde die niet doven kan
en er altijd zal zijn,
wat er ook gebeuren zal…
Een verhaal waar het onaanvaardbare,
het hartverscheurende
opeens waarheid wordt.
Afscheid nemen en laten gaan…
Een verhaal van liefde over grenzen heen…
We keren een jaar terug in de tijd,
het is koud.
Een groepje mensen staat warm ingeduffeld op het plein,
net zoals ik.
Ik herinner het me alsof het gisteren was.
Iedereen weet wat er gaat gebeuren,
niemand kan het tegenhouden.
Het hangt al een paar maanden boven ons hoofd
en het kwam steeds dichterbij,
tot het opeens die dag
vlak voor ons neus staat
en er niet meer onderuit kunnen.
Mijn ogen zoeken iemand,
iemand van wie het verdriet met niemand te vergelijken valt.
Iemand waarvan ik de pijn meteen zou willen wegnemen
moest ik het kunnen…
en als iemand niet verdiende dit mee te maken
dan was hij het wel…
Ik blijf zoeken tot ik hem opeens zie.
Hij houdt zich sterk…
De stemming is bedrukt, terneergeslagen.
Dan komt er opeens beweging in het gezelschap.
Ze komen eraan, wordt er gefluisterd.
Daar staan ze,
gepakt en gezakt,
klaar om hun vleugels uit te slaan,
de wijde wereld in…
Het verdriet dat ze achterlaten is enorm.
De leegte die ze achterlaten, familie, vrienden.
Wanneer ouders beslissen om te verhuizen,
gaan kinderen mee.
Zo gaat dat eenmaal,
ook al is dat naar de andere kant van de wereld.
Mijn blik blijft rusten op een jongen,
dezelfde jongen van daarstraks…
Maar hij staat niet meer alleen.
Degene van wie hij al een eeuwigheid houdt, staat bij hem…
Degene die straks aan de andere kant van de wereld woont.
Het moment van afscheid nadert,
iedereen voelt het.
Een laatste woord, een laatste knuffel…
Maar de 2 geliefden kunnen niet zonder elkaar,
niet nu, ook niet later…
Ze kunnen elkaar niet loslaten,
tranen rollen over hun wangen,
ze fluisteren tegen elkaar,
ze stralen gewoon liefde uit,
een liefde die niet kan en mag verbroken worden…
Loslaten kan niet, het lukt niet…
Ze houden elkaar zo stevig vast
dat waarschijnlijk niemand hen zou kunnen uit elkaar krijgen…
Maar toch moet het,
het is niet eerlijk.
De tranen blijven komen
en niet alleen bij hen,
ook bij mij en vele anderen.
Iedereen hoopt desondanks dat het maar een droom is,
dat ze straks ontwaken en dat alles weer is zoals voorheen.
Maar dat kan niet.
Langzaam laten de 2 geliefden elkaar los,
een laatste kus,
een laatste blik
en laten ze elkaar zachtjes gaan,
wetende dat hun liefde onverwoestbaar is,
zelfs over de grenzen heen…
Liefde,
het kan uitdoven
zoals het kleine vlammetje van een kaars.
Maar diezelfde liefde
kan sterker en mooier worden dan ooit.
Onverwoestbaar…
Leer leven van dag tot dag,
je wat nooit wat er morgen komt.
En als je het even niet meer ziet zitten,
denk dan aan deze 2 geliefden
en besef
dat je zo sterk bent als je zelf gelooft…
Er blijven in geloven
iedere dag opnieuw
zonder aarzelen
de zekerheid dat
de ander er voor je is
door ruimte en tijd heen…
Het is een gevoel waar je
kracht uit put,
die je de zware dagen
laat doorkomen,
je helpt
bij alles wat je doet,
wat er ook gebeurt
je weet dat er iemand
voor je is,
op je wacht
en op je zal blijven wachten
ook al lijkt het een eeuwigheid,
nooit een einde aan te komen.
Misschien is dat wat je sterkt
in je hart weet,
dat je weer voor elkaar staat
elkaar aankijkend
alsof het de eerste keer is
dat je elkaar ziet
tegelijk alsof er nooit
dat hartverscheurende afscheid
is geweest.
Al wat nu telt
is het hier en nu
de stille belofte
elkaar nooit meer los te laten
wat er ook moge gebeuren…
Iets wat je nooit kon verliezen
voor eeuwig deel van je is
kwam als een prachtig sterretje terug
en fonkelt nu meer dan ooit…
voor altijd…
